Annapurna Trek – November 2009.

Wróciliśmy z Dorotą przedwczoraj z naszej egzotycznej, himalajskiej podróży. Potwornie zmęczeni, ze zdruzgotanymi biologicznymi zegarami, ale pełni wrażeń i szczęśliwi, że dobry los pozwolił nam jeszcze w tym życiu doświadczyć Nepalu i Himalajów.

Warto było!

W czasie 24ch listopadowych dni pobiliśmy kilka życiowych rekordów: długości podróży powrotnej do Kanady (60 godzin), długości jednorazowego lotu (15 godzin w powietrzu pomiędzy Qatar a USA), osiągniętej wysokości  (4200 m n.p.m.), dziennych porcji wydrapanej na własnych nogach wysokości w dół i w górkę (do 2000m w pionie).

Ale przecież nie o bicie rekordów w tym wszystkim chodziło.

Zastanawiam się, jak Wam przekazać w miarę adekwatnie spotkaną tam, w Nepalu, rzeczywistość, nie przytłaczając nadmiarem opisów i faktów. Postanowiłem więc nie wyręczać drukowanych przewodników Lonely Planet, nie epatować opisami typu Kapuściński, ani też cyferkami i liczbami z haseł Wikipedii. Te  możecie sobie sami poszukać na internecie.

Zamiast tego wybrałem układ „tematyczny” i kilka zaledwie tematów.  A więc:

·         Dlaczego właśnie Nepal, Himalaje, Annapurna?

Przypadkowo, zupełnie bez naszej woli i udziału, zaproponowali nam to znajomi. Zajęło nam ok. jednej minuty, by zdecydowanie odpowiedzieć: TAK! Było kilka wersji tzw. treku – wybraliśmy Annapurnę, bo już wcześniej słyszeliśmy o wyjątkowej piękności tego 12to dniowego szlaku górskiego.

·         Dlaczego akurat w listopadzie?

Bo sezon monsunów, czyli pory deszczowej kończy się w Himalajach we wrześniu, a już od grudnia zaczyna się sroga zima. Październik i listopad są więc optymalne pogodowo. Już sucho i słonecznie, a jeszcze niezbyt zimno.

·         Z kim?

Z tzw. hashers. To taka post-kolonialna, o brytyjskich korzeniach i światowym zasięgu, „masoneria” z przymrużonym okiem, na wesoło. Sami określają siebie jako „drinking club with the running problem”, bo spotykają się przynajmniej raz w tygodniu, wspólnie biegają po wertepach lub wycieczkują – a potem idą na piwo, whisky, lub rum do pubu i żartują, świntuszą.... świetni kompani do takiej wyprawy! Było nas piętnastu – kilku już po raz drugi, lub nawet trzeci w Himalajach. Stare wygi... i to właśnie oni poznali i nawiązali kilka lat temu kontakty osobiste z grupą Szerpów z leżącej pod Mt. Everest wioski Juving. Tam, w tej wiosce, powstaje z ich inicjatywy i za ich pieniądze szkoła. Nasze skromne opłaty za usługi Szerpów z tej właśnie wioski też poszły – częściowo – na pokrycie kosztów budowy szkółki. A Szerpowie odwdzięczyli się i poszło ich z nami w góry aż 29ciu.

·         Charakter wyprawy?

Postkolonialne, nostalgiczne retro. Szerpowie zadbali, by wszystko odbywało się według starych wzorców. A więc: budzenie o 6tej rano poprzez podanie do namiotu kubeczka z gorącą, wonną herbatą, potem – też do namiotu – miseczki z ciepłą wodą do mycia. Śniadanie o 7mej – przy stole pod dużym namiotem, lub pod gołym niebem. 8ma – wymarsz na trasę. 12ta w południe – lunch, przy stole pod gołym niebem. Ale przed lunchem każdy „sahib” dostawał gorącą, naparowaną w wywarze z wonnych ziół, chusteczkę frotte do inhalacji i wytarcia twarzy i rąk. Dzienne trasy kończyliśmy ok. 4tej (szesnasta) – zastając na którejś ze skalnych półek rozstawione już namioty i nakryty stół. Kolacja – ta sama, co na lunch, procedura (z naparowanymi ręczniczkami).  Jadłospis – wyborny.

I to wszystko w niesamowicie prymitywnych warunkach! Na stromych zboczach, w dziczy.

·         Trasa?

Wiodąca pomiędzy masywami Dhaulagiri a Machapuchre do sanktuarium Annapurny I. Pierwsze kilka dni to urwiska porośnięte gęstą, tropikalną dżunglą. Lasy rododendronów wielkości starych, olbrzymich dębów.  Kilkusetmetrowe siklawy. Potem – lasy bambusowe, a w nich roje małp. Wreszcie, powyżej granicy lasu (ok. 3500m npm), księżycowy krajobraz lodowców i lśniących w słońcu ośmiotysięczników... Widoki zapierające dech w piersi. Doszliśmy do „sanktuarium” i obozu bazowego Annapurny – 4,200mnpm!

·         Czy było coś jeszcze?

Tak. Po zakończeniu treku spędziliśmy następnych parę dni w dżungli na pograniczu indyjskim. Jazda na grzbietach słoni w pogoni za nosorożcami,

poszukiwanie w gąszczach ukrytych tygrysów bengalskich, wycieczka canoe wydłubanym z drewna magnoliowego, po rzece z krokodylami...  Wreszcie odrobina lenistwa.

A przedtem i potem dolina Kathmandu. To stołeczne miasto, to ludzkie mrowisko. Kolorowe, tłumne, hałaśliwe, zasmrodzone,  zadymione i zaśmiecone powyżej jakichkolwiek ludzkich standartów. Ze świątyniami, kapliczkami. Z płonącymi nad rzeką przypominającą wielki rynsztok, stosami wonnego drewna i ludzkimi zwłokami.

Zapiera – dosłownie – dech w piersiach. Popioły i niedopalone szczątki spycha się kijami do rzeki. A tam już czekają na nie brodzące po kolana w wodzie dzieciaki i grzebią w tym bagnie w poszukiwaniu jakiegoś złotego zęba, kolczyka lub monety ze spalonego trupa. Na centralnym placu Durbar kilka świątyń. Turystów przyciąga szczególnie ta, poświęcona Kamasutrze. Ściany i poddasza pokryte płaskorzeźbami z rodzajowymi scenkami wyuzdanego seksu grupowego w najprzeróżniejszych układach.

A przy tym nędza, brud  i cywilizacyjny prymitywizm – niewyobrażalne.

Poza Kathmandu czyściej, choć wciąż nędznie i prymitywnie. Zbocza gór pokryte malowniczą gęstwą „półek” z mikro-poletkami ryżu, prosa i jęczmienia.

Gdzieniegdzie wieśniak o typowo mongolskich rysach (a więc pochodzenia tybetańskiego) orze drewnianą sochą zaprzężoną w bawoły wodne. Zwykłych krów czy byków zatrudniać nie wolno, bo są przecież święte. Młócka ryżu i prosa też niezbyt skomplikowana – albo depczą je bawoły, albo wieśniacy tłuką snopkami o klepisko.

Kilka lat temu, w ramach programu „exportu rewolucji” , czyli z czynnym i materialnym poparciem komunistów chińskich, powstała na terytorium Nepalu terrorystyczna organizacja maoistowska. Napady z bronią w ręku, rabunki, zamachy bombowe. Zginęło sporo ludzi, aż wreszcie rząd i król zgodzili się zalegalizować maoistów i dopuścić ich do współrządzenia. Na tym się jednak nie skończyło, komuchy  postanowiły eskalować. W dniu naszego wylotu z Nepalu miejscowa prasa podała, że lokalni maoiści zażądali natychmiastowego utworzenia na terytorium całego kraju dwudziestu autonomicznych okręgów administracyjnych, zarządzanych wyłącznie przez nich. W razie odmowy, strajk generalny 22go grudnia. Tybet już Chinom nie wystarcza, chcą uszczęśliwiać dalej. Kolej więc na Nepal, a zaraz potem – Bhutan.  „Aż związek nasz bratni...” - strach pomyśleć.

Tyle mojego sprawozdanie „na gorąco”.